• Robby Cox

De heilzame werking van de avondrit

Updated: Jul 30, 2021

Naast het alombekende effect voor de algemene gezondheid van de mens, het stellen van doelen, het trainen om die doelen te bereiken, het crossen en granfondo's rijden, heeft fietsen voor mij ook gewoon een psychotherapeutische waarde. Je kan het niet onder stoelen of banken steken en de laatste tijd komt het steeds vaker aan bod: we zijn geen robots. We leven in een maatschappij waar de lat hoog ligt, waar individualisme meer en meer de overhand heeft, waar we verdwaald geraken in een oerwoud van idealen, zodat we gewoon het gevoel krijgen, niet goed genoeg te zijn. Labels die op onze kinderen gekleefd worden, terwijl ze zich volgens een wetenschappelijk vooropgesteld stramien moeten ontwikkelen. Theorieën over allerlei psychische gevolgen indien ze die vooropgestelde doelen niet zouden halen, een soort van glazen-bol-voorspellingen i.v.m. de toekomst van onze kinderen. Weeral een angst waar we als ouder mee moeten leren omgaan. Weeral het gevoel van te "falen" indien de dingen niet gaan zoals een overigens van de pot gerukte maatschappij het in één of andere procedure heeft vooropgesteld. Kortom, als werknemer worden we geconditioneerd, als ouder worden we beoordeeld en veroordeeld, en zelfs op het vlak van sommige relaties moeten we aan bepaalde eisen voldoen. Ik hoorde vandaag dat de psychische behandelingen goedkoper worden en de psychische hulp laagdrempeliger wordt. Ik weet eigenlijk niet wat ik daar van moet denken. Enerzijds is het al een teken aan de wand dat er grandioze tekorten zijn aan mankracht om het aantal personen met psychische hulp verder te kunnen helpen, anderzijds is het dan toch compleet absurd om te denken dat het aanbieden van "goedkopere hulp" de wachtlijsten gaat verkorten, of dat dat de essentie van het verhaal is. Ik bekijk het met argusogen. Volgens mij is de sleutel niet echt het plakken van een iets grotere en goedkopere pleister op een gapende wonde, maar vooral om ervoor te zorgen dat mensen hun levensstijl onder de loep gaan nemen en vooral dat het systeem een bepaalde levensstijl ondersteunt.

Om niet langer uit te weiden over het reilen en zeilen van de huidige maatschappij, kom ik even terug op wat voor mij vaak het verschil maakt.

Even de fiets op, vrij van "trainen", "presteren" en "knallen". Gewoon eens lekker in het bos rijden en af en toe eens stilstaan hoe leuk dat wel is. Het leuke aan de doordeweekse avondrit is dat je quasi alleen bent. Tijd om je gedachten en gevoelens een plaats te geven en de tornado van angsten, twijfels en onzekerheden achter je te laten. Gewoon wat rijden, focussen op het traject, het pad, bezig zijn met basishandelingen en op de rechte stukken asfalt merken dat je brein in plaats van destructief eerst naar passief en dan naar creatief omschakelt.

Het gaat heel vaak vrij snel, tenminste tegenwoordig. Wat je als mens zeker niet moet doen is het verleden negeren. Je kan het zeker en vast achter je laten, maar tijdens dit soort momenten is het zeker ook nooit slecht om eens terug te kijken op het pad dat je afgelegd hebt, zonder spijt en zonder rancune. Zolang het de energie niet uit je benen zuigt, zodat je niet meer kan trappen, kan je er gerust mee bezig zijn. Want die momenten zijn er geweest en voordat je het weet, beland je weer in oude gewoontes.

Wat me vandaag enorm opviel, is het feit dat dat stukje Zelem toch wel enorm mooi is, ondanks de stank van rottende akkers ten gevolge van de veel te hoge waterstand van twee weken geleden. Mooi. Een woord dat ik maandenlang niet heb kunnen voelen. Maar vandaag voelde ik het en het kwam redelijk hard aan. Ik heb geen idee hoeveel watt ik getrapt heb, hoe snel het ging, of ik een uur echt volgemaakt heb en hoeveel "kudos" ik ervoor gekregen heb. Maar het was gewoon leuk en ik kwam thuis in een heel andere mentale toestand dan toen ik er vertrok. Heilzaam, dat was deze rit zeker en vast. Even heilzaam dan de uren die ik vaak alleen doorbracht in de diepsneeuw, op mezelf aangewezen en ondanks het feit dat ik meestal "bekende" routes koos, toch aan een bepaald gevaar blootgesteld was. Het is gewoon niet slecht om er soms helemaal alleen op uit te trekken. Dat zijn uiteindelijk de momenten dat de enige persoon waarmee je geconfronteerd wordt, je zelf bent. En dat heb ik vandaag teruggevonden, in mijn avondrit...


20 views0 comments