• Robby Cox

Granfondo Fränk Schleck 2021 D-15: de puntjes op de i en dan rusten


Foto's: La Philippe Gilbert 2021 - de eerste serieuze hoogtemeters in meer dan 18 maanden


Nog een 10-tal dagen training, en dan gaan we langzaam met "tapering off" beginnen. Persoonlijk vind ik dit voor mij de moeilijkste fase in de voorbereiding op een event. Je wordt onrustig, het begint "te spannen" en je begint na te denken over je voorbereiding. Ondanks het feit dat ik nu personal coach ben en dus eigenlijk in staat ben om trainingsplannen uit te werken en ik mezelf via zo'n plan veel gestructureerder heb kunnen klaarstomen, en hier ook wel de nodige tijd voor had, blijft het een beetje een vraagteken. Natuurlijk spelen de afgelopen 12-14 maanden daar ook een belangrijke rol in. Tijdens de Philippe Gilbert Classic van vorige maand kon ik duidelijk voelen dat het ontbreken van langere klimmen en ritten met redelijk wat hoogtemeters mij parten speelden. Een lichaam dat Grasbos in Diest als meest uitdagende klim geïncasseerd heeft, is niet klaar voor een helling zoals de Roche aux Faucons. Zelfs de Niaster, die je normaal gezien met de glimlach omhoogrijdt, was een uitdaging. Hoewel het op dat moment afzien en harken was, ben ik blij dat ik de rit gereden heb. Afgelopen weekend heb ik nog een 200 km lange trainingsrit afgehaspeld tot aan het drielandenpunt in Vaals en weer retour naar Zelem. Op "De Plank" en een paar andere hellingen voelde ik dat het stilaan in orde komt. Uiteraard zal het een vraagteken zijn hoe mijn lichaam de combinatie van snelheid, "wedstrijdgevoel", hoogtemeters en dergelijke zal verteren. Op zich ben ik er wel gerust in dat ik in principe over de meet zou moeten kunnen komen, indien ik niet te driest te werk ga. De Granfondo Fränk Schleck is ook geen Ötztalmarathon of iets dergelijks. Op zich sta ik er dit jaar ook met twee doelen aan de start, waarvan er één prioritair is: finishen. Tijdens mijn voorbereiding heb ik er eigenlijk weinig bij stilgestaan en op zich is dat een goed teken, maar af en toe heb ik nog wel eens een vriend die me eraan herinnert in welke toestand ik vorige zomer verkeerde (of zeg maar tot ergens net vóór de lente).

We hebben als mens altijd de neiging om dingen te vergeten, achter ons te laten of weg te steken, tot iemand ons eraan herinnert of ze weer komen bovendrijven, omdat iemand of iets ons "triggert". Ik kan het zeker niet onder stoelen of banken steken en ga ook niet beweren dat ik daar een uitzondering op ben. Vroeger was ik een specialist in incasseren en dingen opkroppen, met alle gevolgen vandien. Ik heb er het laatste jaar vaker over nagedacht om alles eens van mij af te schrijven, maar na een tijd ben ik gaan beseffen dat al die dingen en "littekens" eigenlijk gewoon van mij zijn, en mij definiëren, mij maken tot wie of wat ik ben. Het maakt dan allemaal niet uit hoe anderen de dingen interpreteren of hoe anderen over mij denken. Ik ben ik. Ik heb zwaktes, dat is nu wel duidelijk, maar ik heb vooral één uitgesproken sterkte: hoe hard ik ook val, zolang ik terug kan opstaan, krabbel ik recht en hoe steil de klim ook is, ik zal alles uit de kast halen om boven te geraken.

Ik kan me het moment nog herinneren net na de winter, dat ik tijdens één van onze kids trainingen voor het plezier spurtjes ging trekken tegen mijn 8-jarige zoon en alles uit de kast moest halen om hem te verslaan. Puddingbenen waren het, die onder mijn lijf stonden. Mijn "curves" waren een ware stressfactor voor de naden van mijn shirt. Niet dat ik nu messcherp sta, maar als ik zie welke evolutie ik de laatste 4-5 maanden gemaakt heb, mag ik best wel trots zijn dat ik in deze toestand aan de start van deze Granfondo kan verschijnen, zonder daarbij al meteen een specifiek doel voor ogen te hebben. Aan de kleine dingen merk ik dat het wel 85-90% goed zit, maar dat het deze keer een iets geduldigere aanpak gaat nodig hebben. We worden er ook niet jonger op. Dat merk ik ook aan het feit dat ik wat vaker een rustdag moet inlassen. Het positieve aan heel het verhaal is dat ik nu de signalen van mijn lichaam veel beter erken, op alle vlakken, en met een gerust gemoed die rustdagen ook neem, omdat ik weet dat ik er alleen maar voordeel uit haal.

Wat nu nog rest zijn een paar intervaltrainingen, een snelheidstraining, een tweetal extensieve duurtrainingen en misschien nog een FTP test (die we tijdens de snelheidstraining afleggen op het circuit in Zolder). Ook qua voeding gaan we een tandje bijsteken, om er voor te zorgen dat het aandeel "bagger" uit het weekmenu verdwijnt, tot ik over de finishlijn in Mondorf-Les-Bains. Dan even een korte rustpauze, om daarna enkele cyclocross wedstrijden in te plannen...

#coaching #granfondo #fietsen #voorbereiding #nietplooien #sportersbelevenmeer


27 views0 comments